Kiła (syfilis) - objawy i leczenie choroby

Lek. Katarzyna Wiak

8 czerwca 2018

Spis treści:
Kiła – co to takiego?
Objawy kiły
Leczenie kiły

Kiła to choroba zakaźna, która należy do grupy chorób przenoszonych drogą płciową. Niepokojący jest fakt, że w ostatnich latach obserwuje się wzrost częstości zachorowań, co ma związek przede wszystkim z brakiem zastosowania odpowiednich metod zabezpieczenia się, zwłaszcza podczas przygodnych stosunków seksualnych. Jakie są objawy i metody leczenia tej choroby?

Kiła (syfilis) – objawy i leczenie choroby

Kiła – co to takiego?

Kiła to jedna z chorób przenoszonych drogą płciową. Jest wywoływana przez bakterię – krętka bladego. Nie jest ona w stanie przeżyć poza organizmem żywiciela, dlatego zakażamy się wyłącznie podczas stosunku seksualnego, odbywanego najczęściej bez zabezpieczenia. Inną grupą zakażeń są tzw. zakażenia wertykalne, kiedy dochodzi do zakażenia płodu drogą przezłożyskową przez ciężarną matkę.

Objawy kiły

Po zakażeniu choroba wylęga się przez około 3 tygodnie, choć maksymalnie proces ten może trwać nawet 3 miesiące. Po tym czasie w miejscu wniknięcia krętka, np. przez drobne uszkodzenie naskórka lub nabłonka, pojawia się tzw. zmiana pierwotna. U mężczyzn lokalizuje się zwykle w rowku zażołędnym lub na napletku, a u kobiet na wargach sromowych, łechtaczce, w pochwie czy na szyjce macicy. Pamiętajmy jednak, że w przypadku odbycia stosunku oralnego czy analnego zmiana może wystąpić także na śluzówce jamy ustnej czy odbytu. Objaw pierwotny ma początkowo postać stwardnienia, którego powierzchnia z czasem pokrywa się owrzodzeniem. Zmiana jest z reguły pojedyncza, niebolesna i ma gładkie brzegi. Co ważne, ustępuje samoistnie po około 2-4 tygodniach, nawet bez włączenia leczenia, co uspakaja pacjentów. Niestety krętki pozostają w organizmie, a choroba nie ustępuje.

Między 9. tygodniem a 1. rokiem od zakażenia mamy do czynienia z tzw. drugim okresem rozwoju kiły. Dochodzi do intensywnego namnażania się drobnoustroju w organizmie żywiciela, a układ odpornościowy zaczyna na niego reagować. Pacjenci skarżą się na objawy ogólnoustrojowe, takie jak stan podgorączkowy i gorączka, bóle głowy i mięśniowo-stawowe czy osłabienie apetytu. Dochodzi także do uogólnionego powiększenia węzłów chłonnych. U części pacjentów pojawia się wysypka. Ma ona postać zlewających się plam lub grudek, lokalizujących się przede wszystkim na skórze kończyn.

U części pacjentów może dojść do rozwoju tzw. neurokiły. Zwykle występuje ona w ciągu pół roku od zakażenia i przebiega bezobjawowo lub przyjmuje postać zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Ze względu na powszechny dostęp do opieki zdrowotnej, w ciągu roku od zakażenia zostaje zwykle postawiona diagnoza kiły i włącza się odpowiednie leczenie. W innym razie dochodzi do rozwoju kiły III okresu.
Kiła trzeciorzędowa przyjmuje postać kiły sercowo-naczyniowej, kiedy po około 10 latach od zakażenia dochodzi do zajęcia zastawek serca i powstawania tętniaków, lub postać kilkową. Objawia się ona występowaniem na skórze głowy niebolesnych, twardych guzów zapalnych z tendencją do rozmiękania w części środkowej.

Leczenie kiły

Ze względu na to, że kiła jest spowodowana infekcją bakteryjną, podstawą leczenia jest włącznie antybiotykoterapii. Najczęściej stosuje się penicylinę benzatynową, a dawka i czas stosowania są uzależnione od stopnia zaawansowania choroby. W przypadku uczulenia pacjenta na penicylinę, można podać doksycyklinę lub ceftriakson. Leczenie odbywa się zwykle pod kontrolą dermatologa-wenerologa, choć w zależności od potrzeb wymagane są czasem konsultacje specjalistów w innych dziedzinach, np. neurologów czy kardiologów.

Bibliografia:

  • [1] Kaszuba A., Adamski Z., Dermatologia. Poradnik lekarza praktyka., wyd. Czelej, Lublin 2012
  • [2] Pod red. Jabłońska S., Choroby skóry i przenoszone drogą płciową, wyd. PZWL, Warszawa 2010
  • [3] https://www.mp.pl/interna/chapter/B01.XI.D.19.1